Theo 50 jaar wandelsport

Wandelen loopt als een rode draad door mijn leven

Op 25 februari 1960, mijn 11e verjaardag, mocht ik van mijn moeder een sport kiezen. Voor mij was de keuze eigenlijk meteen duidelijk: ik wilde wandelen.

Thuis hadden we nog geen televisie. Op woensdag- en zaterdagmiddag mochten we soms bij de buren zwart-wittelevisie kijken. Daar zag ik onder andere beelden van de Vierdaagse en waarschijnlijk is daar mijn belangstelling voor de wandelsport begonnen.

Een wandelvereniging vinden was in die tijd nog niet zo gemakkelijk. Internet bestond natuurlijk niet en zelfs in het telefoonboek vond ik niets. Daarom begon ik eerst bij korfbalvereniging Emma in Den Haag. Tijdens de Avondvierdaagse zag ik echter een echte wandelvereniging keurig in uniform lopen. Het bleek de Haagse Wandel Vrienden te zijn.

Het adres werd snel genoteerd en niet veel later begon mijn echte wandelleven.

Van 10 kilometer naar de lange afstand

De wandelingen van 10 en 15 kilometer waren voor mij al snel niet meer genoeg. Ik begon op zondag tochten van 30 en 35 kilometer te lopen en in 1963 volgde mijn eerste echte langeafstandstocht: de 60 kilometer van TOG in Loosduinen.

In 1965 wandelde ik mijn eerste Vierdaagse van Nijmegen en werd ik lid van de Rotterdamse Wandelsport Vereniging (RWV).

Zelfs toen ik in de horeca werkte, probeerde ik mijn diensten zo te regelen dat er in het weekend gewandeld kon worden. Soms eerst een tocht van 60 kilometer, daarna werken en vervolgens opnieuw 40 of 50 kilometer wandelen.

Wandelen was toen al veel meer dan zomaar een hobby.

OLAT

Na mijn verhuizing naar Brabant werd ik in 1976 lid van wandelsportvereniging OLAT – de Ollandse Lange Afstand Tippelaars.

Daar begon een periode waarin ik niet alleen zelf veel wandelde, maar me ook steeds meer ging inzetten voor de organisatie van de wandelsport.

In februari 1978 werd ik secretaris van OLAT. Daarna ben ik vele jaren actief geweest als bestuurslid en in verschillende commissies binnen de georganiseerde wandelsport.

OLAT heeft een belangrijke plaats in mijn wandelleven gekregen. Niet alleen door de vele tochten, maar vooral door de mensen, de lange afstanden, de wandelreizen en alle activiteiten die we samen hebben opgebouwd.

Later werd ik benoemd tot Erelid van OLAT.

100 Engelse mijl

De lange afstand trok mij enorm.

In 1977 werd ik in Sint-Oedenrode Continental Centurion nummer 24. Hiervoor moest binnen 24 uur een afstand van 100 Engelse mijl – ruim 160 kilometer – worden afgelegd.

Een jaar later ging ik naar Engeland en werd ik ook officieel Centurion nummer 639.

Mijn snelste prestaties op de 100 Engelse mijl waren:

• 22 uur, 47 minuten en 59 seconden;
• 20 uur, 33 minuten en 30 seconden.

Daarnaast wandelde ik onder andere de 24-uurs- en langeafstandswedstrijden in Frankrijk en België en liep ik 100 kilometer in 13 uur en 47 minuten.

Parijs – Schoonhoven, 500 kilometer

Een van mijn bijzondere herinneringen blijft Parijs – Schoonhoven in 1980.

Op 1 april om middernacht vertrokken we met zeven wandelaars onder de Arc de Triomphe in Parijs.

Via onder andere Saint-Quentin, Maubeuge, Leuven en Hilvarenbeek bereikten we na vijf dagen Schoonhoven.

500 kilometer in vijf dagen.

Alleen al op de eerste dag liepen we ongeveer 130 kilometer.

Daarnaast wandelde ik onder andere:

• Parijs – Amsterdam;
• 28 uur van Roubaix;
• 24 uur van Rouen.

Het waren andere tijden. Lange afstanden, weinig luxe en gewoon doorgaan.

Wandelpaden maken

Wandelen betekende voor mij niet alleen zelf kilometers maken. Ik vond het minstens zo interessant om nieuwe routes te bedenken en wandelpaden te ontwikkelen.

Mijn eerste grote project ontstond in 1981, toen ik samen met een werkgroep een rondweg van ongeveer 325 kilometer maakte in het kader van 750 jaar stadsrechten. Een jaar later organiseerde ik mijn eerste wandelreis.

Daarna volgden verschillende bekende wandelpaden en routes.

Zo werkte ik onder andere aan:

• Oeverloperpad – LAW 6;
• gedeelte Hoek van Holland – Den Haag;
• eindredactie Graaf Floris V-pad;
• Hertog Hendrikpad;
• Graaf van Hornepad;
• gedeelte van het Grenslandpad;
• Airbornepad Market Garden;
• Brabants Grensdijkjespad;
• Napoleonspad.

Het Oeverloperpad werd in 1985 samen met Koos van der Heijden voltooid.

Aan het Airbornepad Market Garden werkte ik ongeveer tweeënhalf jaar. Niet alleen aan de route zelf, maar ook aan vergunningen, contacten met gemeenten en provincies, subsidies en de uiteindelijke opening.

Kempische Wandeldagen

Ook bij het ontstaan van de Kempische Wandeldagen was ik nauw betrokken.

Het oorspronkelijke idee was een meerdaags wandelevenement in de Kempen. Na de nodige discussies met de wandelbonden ontstond uiteindelijk het Comité Kempische Wandeldagen.

In 1984 gingen de eerste Kempische Wandeldagen van start.

Het typeert eigenlijk mijn hele wandelleven: als er ergens mogelijkheden liggen om mensen aan het wandelen te krijgen, begint er bij mij vanzelf iets te kriebelen.

Wandelen voor 50+

Later ben ik ook actief geworden binnen KNBLO-NL.

Vanaf ongeveer 2000 was ik regiomanager in Limburg en zette ik onder andere het doordeweeks wandelen voor 50-plussers op.

Eerst in Midden-Limburg en later ook in Zuid-Limburg.

Het begon vaak klein, maar groeide uit tot groepen van tientallen wandelaars.

Juist dat sociale aspect van wandelen heb ik altijd belangrijk gevonden. Je hoeft geen topsporter te zijn. Wandelen kan bijna iedereen en onderweg ontstaan vanzelf gesprekken, vriendschappen en mooie herinneringen.

Van clubreizen naar TT-Wandelreizen

De eerste echte clubreis met een touringcar organiseerde ik in 1988.

Er gingen 45 wandelaars mee. Zelf vertrok ik als laatste, zodat ik zeker wist dat niemand achterbleef. Mobiele telefoons hadden we immers nog niet.

De reizen werden snel populair. Op een gegeven moment gingen we met twee of drie touringcars tegelijk op pad.

Daaruit ontstonden uiteindelijk mijn eigen wandelreizen.

Tegenwoordig organiseer en begeleid ik onder de naam TT-Wandelreizen reizen met kleine groepen wandelaars.

We reizen naar wandelgebieden en internationale wandelevenementen in Europa en ver daarbuiten. Van Spanje en Engeland tot Azië, Australië en Nieuw-Zeeland.

Daarbij gaat het mij allang niet meer alleen om het aantal kilometers.

We wandelen, maar we willen ook iets van een land zien. De natuur beleven, lokale mensen ontmoeten, cultuur ontdekken en samen bijzondere momenten meemaken.

Vierdaagse

De Vierdaagse heeft mijn hele wandelleven een bijzondere plaats ingenomen.

Inmiddels heb ik:

• 45 keer de Vierdaagse van Nijmegen uitgelopen, waarvan 36 keer op de 50 kilometer;
• 25 keer de Vierdaagse van Apeldoorn uitgelopen, waarvan 24 keer op de 50 kilometer.

Tijdens de Vierdaagse van Nijmegen in 1995 passeerde ik mijn geregistreerde 50.000ste wandelkilometer. Daarna ben ik gestopt met het precies bijhouden van alle kilometers.

Waarschijnlijk maar goed ook. Het zouden er ondertussen heel wat meer zijn. 😉

Onderscheidingen en waarderingen

Door de jaren heen mocht ik verschillende onderscheidingen en waarderingen ontvangen:

• Lid in de Orde van Oranje-Nassau
• Rood Erekoord Koninklijke Landmacht
• Erevuist 11e Tankbataljon
• Gouden Medaille voor Eerlijke en Trouwe Dienst Koninklijke Landmacht
• Erepenning Commandant SFOR
• Erelid wandelsportvereniging OLAT
• Lid van Verdienste KNBLO-NL, tegenwoordig KWbN
• Jo Balster Trofee
• Zilveren erespeld Noord-Brabantse Wandelbond
• levenslang gratis deelname aan de OLAT-evenementen
• 14e Ambassador of the Mongolia Walking Association

Die laatste waardering kreeg ik in augustus 2026 in Mongolië. Een bijzondere internationale erkenning voor iets wat meer dan zestig jaar geleden heel eenvoudig begon: een jongen van elf jaar die graag wilde wandelen.

Wandelen anno 2026

Tegenwoordig hoef ik niet meer iedere week 100 kilometer of 100 Engelse mijl te wandelen.

Mijn rol is veranderd.

Ik ben nu vooral organisator, reisleider en begeleider.

Met kleine groepen trek ik de wereld over. We nemen deel aan IML-wandelingen, ontdekken nieuwe wandelgebieden en maken reizen waarbij wandelen, cultuur en gezelligheid samenkomen.

Mijn ervaring gebruik ik nu vooral om andere wandelaars een mooie reis te bezorgen. Zorgen dat de route klopt, het vervoer geregeld is, iedereen veilig meegaat en er onderweg ook tijd blijft om te genieten.

Want na al die jaren is één ding nooit veranderd:

Wandelen is mijn passie.

Niet meer om zo snel mogelijk aan de finish te komen.

Maar om mensen de wereld te laten ontdekken door te wandelen.